„Palenie Judasza”, „wieszanie Judasza” – ten ludowy obyczaj, być może mający swoje korzenie w topieniu Marzanny, zanotowany został w źródłach po raz pierwszy w XVIII wieku. W jednych regionach widowisko zaczynało się już w Wielką Środę, w innych w Wielki Czwartek – i trwało do następnego dnia po południu. Kukłę Judasza osądzano, a następnie wieszano na wieży kościelnej. W Wielki Piątek strącano Judasza z wieży, a potem bito, szarpano, a na koniec podpaloną kukłę wrzucano do rzeki lub stawu. W niektórych regionach polski obyczaj ten przetrwał do dziś, można go także spotkać w innych krajach. I choć zawiera odniesienia do postaci biblijnej – nie ma on charakteru kościelnego, a raczej ludowy, ludyczny.
Foto: Spalenie Judasza w Trespaderne, Hiszpania 2023.
Thomas Holbach
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Quema_de_Judas_Trespaderne_05.jpg
