30 czerwca 1988 roku, stojący u kresu życia arcybiskup Marcel Levebvre wyświęcił bez zgody Watykanu 4 biskupów, powołując się na zawarty w prawie kanonicznym stan „wyższej konieczności”, wymagający obrony i przekazywania dalej niezmiennego „depozytu wiary”. Chodziło po prostu o możliwość wyświęcania kolejnych pokoleń kapłanów, którzy odprawialiby Mszę Trydencką, Mszę Wszechczasów, którą bez żadnych zmian nakazał odprawiać święty Kościoła Katolickiego, papież Pius V (konstytucja apostolska Quo primum tempore wraz z Mszałem Rzymskim, rok 1570). Ówczesny papież skodyfikował po prostu te ryty, które były starsze niż 200 lat, w obronie przed nadużyciami liturgicznymi i herezjami. Powołane w 1970 roku Bractwo Kapłańskie Św. Piusa X miało za cel zarówno odprawianie Mszy Wszechczasów, jaki i przekazywanie niezmiennego nauczania Kościoła, w sytuacji, w której po Soborze Watykańskim II wdarł się do niego potępiany przez kolejnych papieży modernizm (m.in. z błędem ekumenizmu) i sprotestantyzowana msza święta. Czas i dokumenty oraz gesty kolejnych papieży pokazały, że arcybiskup miał rację. Mieliśmy heretycką deklarację z Abu Zabi, wedle której Bóg życzy sobie różnych religii, wspólne modły z szamanami, Paciamamę w świątyni, całowanie Koranu przez papieża, błogosławieństwo par homoseksualnych, synodalność itd. itp. Wyświęcenie biskupów wywołało falę wściekłych ataków modernistów i spory, czy arcybiskup zaciągnął na siebie ekskomunikę, czy też nie. Sytuację uspokoił nieco papież Benedykt XVI i – o dziwo – zwalczający Mszę Wszechczasów papież Franciszek, który w 2016 roku przedłużył Bractwu na czas nieokreślony prawo do rozgrzeszania w sakramencie spowiedzi. Teraz historia zatoczyła koło – Bractwo Kapłańskie Św. Piusa X, poprzez swoich kapłanów poinformowało wiernych, że znów, po latach, zaistniała konieczność wyświęcenia nowych biskupów, tak, aby mogli oni wyświęcać kolejnych kapłanów.
„Całym sercem i całą duszą należymy do Rzymu katolickiego, stróża wiary katolickiej oraz tradycji niezbędnych do jej zachowania, do wiecznego Rzymu, nauczyciela mądrości i prawdy.
Odrzucamy natomiast i zawsze odrzucaliśmy pójście za Rzymem o tendencji neo-modernistycznej i neo-protestanckiej, która wyraźnie zaznaczyła się podczas soboru watykańskiego II, a po soborze we wszystkich z niego wynikających reformach.
Wszystkie one przyczyniły się, i wciąż się przyczyniają, do zniszczenia Kościoła, zrujnowania kapłaństwa, unicestwienia Najświętszej Ofiary i sakramentów, zaniku życia zakonnego, nauczania na uniwersytetach, w seminariach i w katechizmach naturalizmu i teilhardyzmu, które to prądy wywodzą się z liberalizmu i protestantyzmu, wielokrotnie potępianych przez uroczyste magisterium Kościoła.
Żadna władza, nawet najwyższa w hierarchii, nie może zmusić nas do porzucenia lub umniejszenia wiary katolickiej, którą to magisterium Kościoła jasno wykłada i wyznaje od ponad dziewiętnastu stuleci…”
Deklaracja abp Lefebvre’a z 21 listopada 1974 roku (za wikipedia)
Zapraszamy do wysłuchania niecodziennego kazania księdza Jarosława Miłkowskiego, wygłoszonego na przedstawiony temat w niedzielę 4 stycznia 2026 w kaplicy pw. Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana – Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X w Tarnowie.
W naszym nowym cyklu „Credo in Unum Deum” („Wierzę w Jednego Boga”) oprócz kazań od czasu do czasu będziemy również zamieszczać katechezy i rozmowy. Natomiast Ci spośród Państwa, którzy chcieliby zapoznać się z tradycyjnym nauczaniem Kościoła Katolickiego – tym nauczaniem, które wydało tylu świętych i doktorów Kościoła, a także z „Mszą Wszechczasów”, zwaną też Trydencką, zapraszamy w do kaplicy Bractwa na Mszę Świętą śpiewaną, w każdą niedzielę o godz. 10:30, ul. Torowa 1.
Materiały, które mogą Cię zainteresować
